• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Synergie między naukami o środowisku a fizyką astrocząstek, Paryż, Francja

    09.11.2010. 16:17
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl

    W dniach 1-2 grudnia 2010 r. w Paryżu, Francja, odbędą się warsztaty pt. "Synergie między naukami o środowisku a fizyką astrocząstek".

    Warsztaty mają na celu zgromadzenie społeczności naukowej i przedstawicieli instytucji finansujących w celu omówienia sposobu, w jaki można promować i pobudzać synergie między naukami o środowisku a fizyką astrocząstek.

    W czasie wydarzenia poruszona zostanie również kwestia rozmieszczenia infrastruktur badawczych w odległych lub nieprzyjaznych środowiskach, takich jak regiony polarne, groty, głębiny morskie, pustynie i kosmos oraz sposobu, w jaki te infrastruktury mogą przyczynić się do otwarcia nowych możliwości przed naukami o środowisku i innymi powiązanymi dyscyplinami.

    Organizatorem wydarzenia jest Eranet Astroparticle (Aspera), sieć europejskich, krajowych agencji rządowych, która ma na celu koordynowanie krajowych działań badawczych w dziedzinie fizyki astrocząstek (APP). Sieć Aspera jest dofinansowywana przez Komisję Europejską z budżetu Siódmego Programu Ramowego (7PR). Jej członkowie to 22 europejskie, krajowe agencje finansujące, które zapewniają dofinansowanie badań w dziedzinie fizyki astrocząstek.

    Za: CORDIS

    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Fizyka cząstek elementarnych, fizyka wielkich energii – dział fizyki, którego celem jest badanie cząstek atomowych oraz oddziaływań zachodzących między nimi. Nagroda Sakurai (J. J. Sakurai Prize for Theoretical Particle Physics) – nagroda Amerykańskiego Towarzystwa Fizycznego przyznawana za wybitne osiągnięcie w teorii fizyki cząstek elementarnych. Nagroda ta uważana jest za jedną z najbardziej prestiżowych w dziedzinie fizyki. Przyznawana jest corocznie od 1985 roku. Zdarzenie trójdżetowe – w fizyce cząstek elementarnych jest zdarzeniem, w rezultacie którego powstają cząstki skupione w trzech dżetach (strugach).

    Instytut Problemów Jądrowych im. Andrzeja Sołtana – instytut naukowy istniejący w latach 1982 - 2011 zajmujący się badaniami z dziedziny fizyki subatomowej (fizyka cząstek elementarnych i fizyka jądrowa, fizyka plazmy gorącej, itp.) oraz stosowaniem metod fizyki jądrowej i produkcją odpowiednich urządzeń dla rozmaitych gałęzi nauki i gospodarki, w tym zwłaszcza medycyny. Po włączeniu w jego skład Instytutu Energii Atomowej POLATOM nadano mu nazwę Narodowe Centrum Badań Jądrowych. Detektor cząstek elementarnych jest szczególnym przypadkiem detektora promieniowania jądrowego, służącym do wykrywania obecności i badania własności indywidualnych cząstek elementarnych o wysokich energiach, z reguły przekraczających kilka MeV. Najczęściej detektory cząstek elementarnych wykorzystywane są do detekcji produktów zderzeń cząstek rozpędzonych w akceleratorze lub pochodzących z promieniowania kosmicznego.

    Spin – moment własny pędu cząstki w układzie, w którym nie wykonuje ruchu postępowego. Własny oznacza tu taki, który nie wynika z ruchu danej cząstki względem innych cząstek, lecz tylko z samej natury tej cząstki. Każdy rodzaj cząstek elementarnych ma odpowiedni dla siebie spin. Cząstki będące konglomeratami cząstek elementarnych (np. jądra atomów) mają również swój spin będący sumą wektorową spinów wchodzących w skład jego cząstek elementarnych. Cząstka (korpuskuła) – w tradycyjnym znaczeniu, to każdy fragment materii, który ma kształt mniej lub bardziej zbliżony do sfery i jest na tyle mały, że nie można go zobaczyć gołym okiem. W tym określeniu informacja o kształcie nie dotyczy cząstek elementarnych (zob. fizyka cząstek elementarnych), w przypadku których nie ma żadnego sensu mówić o ich kształcie, gdyż ich "zachowanie" trudno jest sobie wyobrażać w kategoriach makroskopowych wyobrażeń zmysłowych.

    Problem neutrin słonecznych (ang. Solar Neutrino Problem) – rozbieżność pomiędzy zmierzoną liczbą neutrin słonecznych docierających do Ziemi ze Słońca a teoretycznym modelem wnętrza Słońca. Problem pojawił się w połowie lat 60. XX wieku, a udało się go rozwiązać dopiero w roku 2002 dzięki lepszemu zrozumieniu fizyki neutrin. Wymagało to modyfikacji fizyki cząstek elementarnych. Ścieżka ośmiokrotna – zestawienie cząstek elementarnych na wzorze sześciokąta, uporządkowanych według masy, izospinu i innych własności. Cząstki o podobnych własnościach przyporządkowane zostały do rodziny ośmiu (dziesięciu) cząstek, które tworzą sześciokąt. Sześciokąt jest diagramem, gdzie na osi pionowej odkłada się wartości dziwności S, a na osi poziomej trzecią składową izospinu I3. Ścieżkę ośmiokrotną stworzył amerykański fizyk teoretyk, laureat nagrody Nobla w dziedzinie fizyki z 1969 roku Murray Gell-Mann.

    Choć nie da się z całą pewnością prognozować przyszłych wydarzeń, poniższa oś czasu dalekiej przyszłości jest skonstruowana na bazie wiedzy naukowej i modeli fizycznych. Wykorzystane do jej skompilowania dziedziny to astronomia, astrofizyka, fizyka cząstek elementarnych i geologia. Uwzględniono wydarzenia mające nastąpić w jedenastym tysiącleciu i później.

    Gersz I. Budker (ur. 1 maja 1918 w Murafie, zm. 4 lipca 1977 w Nowosybirsku) – rosyjski fizyk. Autor prac dotyczących teorii reaktorów jądrowych, kontrolowanych reakcji termojądrowych, akceleratorów cząstek naładowanych oraz fizyki plazmy. W 1956 roku stworzył ideę wiązek przeciwbieżnych, która stała się podstawą budowy nowoczesnych akceleratorów. Był dyrektorem Instytutu Fizyki Jądrowej Syberyjskiego Oddziału Akademii Nauk ZSRR.

    Pierścień akumulacyjny – kołowy akcelerator cząstek, którego zadaniem jest utrzymywanie krążącej w nim wiązki cząstek przez możliwie długi czas (godziny, czasem dni). Cząstki utrzymywane są zazwyczaj przy stałej energii, często pierścień akumulacyjny rozpędza je najpierw do energii docelowej, a następnie utrzymuje przez dłuższy czas przy tej energii. Komora iskrowa - detektor promieniowania stosowany w fizyce cząstek elementarnych do badania cząstek subatomowych o wysokiej energii.

    Akcelerator liniowy z falą stojącą – rodzaj przyspieszacza cząstek wykorzystującego stojącą falę elektromagnetyczną do rozpędzania cząstek, głównie protonów i ciężkich jonów, przyspieszają protony do energii rzędu 100 MeV. Horyzont cząstek – pojęcie stosowane w kosmologii oznaczające największą odległość, z której cząstki (o masie spoczynkowej dodatniej lub zerowej) mogłyby przemieścić się do obserwatora w wieku Wszechświata.

    Dodano: 09.11.2010. 16:17  


    Najnowsze