• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • W stolicy konferencja o tym, jak wychować z gimnazjalisty naukowca

    01.03.2012. 14:04
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl

    O tym, jak w gimnazjum uczy się przedmiotów przyrodniczych i czy uczniowie opanowali umiejętność myślenia naukowego, będą mówić specjaliści podczas konferencji, która odbędzie się 2 marca w Warszawie. Konferencja i warsztaty poświęcone wynikom badania "Laboratorium myślenia - diagnoza nauczania przedmiotów przyrodniczych w Polsce" organizowana jest przez Instytut Badań Edukacyjnych. Jednym z patronów medialnych wydarzenia jest serwis Nauka w Polsce - Polskiej Agencji Prasowej.

    Celem badania "Laboratorium myślenia..." było ustalenie, jak gimnazjum uczy przedmiotów przyrodniczych. W szczególności chodziło o ustalenie, czy uczniowie opanowali umiejętności ogólne - myślenie naukowe, umiejętność argumentowania czy interpretowania wyników.

    Laboratorium myślenia obejmować ma uczniów klas pierwszych szkół ponadgimnazjalnych. W tym roku jednak umiejętności z nowej podstawy programowej były bowiem sprawdzane na ostatnim roczniku absolwentów gimnazjów, który uczył się według starej podstawy. Dzięki temu badacze uzyskali punkt odniesienia dla kolejnych edycji Laboratorium.

    Jak wynika z badania, jednym z problemów nauczania przedmiotów przyrodniczych w Polsce jest brak powiązania między nimi. Uczniowie nie potrafią wykorzystać wiedzy i umiejętności zdobytych na lekcjach np. chemii do rozwiązywania problemów z zakresu biologii czy fizyki. Dobrze natomiast radzą sobie z zastosowaniem wiedzy zdobytej w życiu codziennym.

    Wyniki zostaną dokładnie omówione w części ogólnej konferencji, podczas której gościem honorowym ma być minister edukacji narodowej Krystyna Szumilas. Druga część spotkania będzie miała charakter warsztatów, osobnych dla każdego przedmiotu. W ich trakcie eksperci IBE opowiedzą, jak zmodyfikować nauczanie, aby wyeliminować niekorzystne zjawiska ujawnione w badaniu.

    Wstęp na konferencję tylko dla zaproszonych osób.

    PAP - Nauka w Polsce

    lt/ agt/


    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Praca grupowa – forma współpracy naukowej. Ma ona na celu odkrycie różnic indywidualnych uczniów, kształtowanie ich wiedzy, umiejętności ogólnych (m.in. umięjętność współpracy, umiejętność komunikacji interpersonalnej, umiejętność krytycznego myślenia), postawy, jak również uczenia się od siebie i łączenia umiejętności poszczególnych uczniów do określonego zadania PISA (badanie) – PISA to skrót nazwy Programu Międzynarodowej Oceny Umiejętności Uczniów (Programme for International Student Assessment) – międzynarodowego badania koordynowanego przez OECD. Jego celem jest uzyskanie porównywalnych danych o umiejętnościach uczniów, którzy ukończyli 15 rok życia w celu poprawy jakości nauczania i organizacji systemów edukacyjnych. Szkolenie – zajęcia pozaszkolne mające na celu uzyskanie, uzupełnienie lub doskonalenie umiejętności i kwalifikacji zawodowych lub ogólnych potrzebnych do wykonywania pracy, w tym umiejętności poszukiwania zatrudnienia. W szkoleniu, w odróżnieniu do liczniejszej pod względem uczestników konferencji, bierze udział najczęściej ok. 15-30 osób.

    Szkolenie – zajęcia pozaszkolne mające na celu uzyskanie, uzupełnienie lub doskonalenie umiejętności i kwalifikacji zawodowych lub ogólnych potrzebnych do wykonywania pracy, w tym umiejętności poszukiwania zatrudnienia. W szkoleniu, w odróżnieniu do liczniejszej pod względem uczestników konferencji, bierze udział najczęściej ok. 15-30 osób. Historia nauki – dziedzina wiedzy opisująca tworzenie się i rozwój wyspecjalizowanych nauk szczegółowych badających przebieg procesów przyrodniczych i społecznych. Jest to stosunkowo młoda dyscyplina uniwersytecka, trudna w uprawianiu na skutek konieczności łączenia dwu rodzajów kompetencji - orientacji w danej dziedzinie naukowej i umiejętności historyka. Trudność w opisie historii rozwoju nauki zaczyna się w momencie określenia jej przedmiotu. Nie istnieje bowiem nauka w ogóle, ale wyspecjalizowane dziedziny wiedzy, które wyodrębniły się z ogólnego tła religijno-filozoficznego, w różnym czasie, w różnych kręgach cywilizacyjnych, w różnych celach i wykształciły różnorodne, niesprowadzalne do wspólnego mianownika metody.

    Współpraca – zdolność tworzenia więzi i współdziałania z innymi, umiejętność pracy w grupie na rzecz osiągania wspólnych celów, umiejętność zespołowego wykonywania zadań i wspólnego rozwiązywania problemów. Konektywizm (ang. connect – łączyć się) – „teoria nauczania – uczenia się w epoce cyfrowej”. Opiera się na przekonaniu, że celem nauczania jest nauka myślenia, która ma prymat nad zdobywaniem wiedzy. Twórcą tej teorii jest George Siemens, który swoje założenia zaprezentował w dokumencie Connectivism: A Learning Theory for the Digital Age, oraz Stephen Downes. Kluczową kompetencją w tej teorii jest umiejętność właściwego korzystania ze zdobyczy technologicznych i odnajdywania wiadomości w zewnętrznych bazach danych (tzw. know – where), a nie – jak dotąd – z informacji wyuczonych w toku kształcenia – oraz ich kojarzenia i powiązania z innymi informacjami. Na tej podstawie uczeń ma możliwość wyciągania wniosków.

    Kwalifikacje zawodowe – rozumiane są jako zestaw wiedzy i umiejętności wymaganych do realizacji składowych zadań zawodowych (w wybranej specjalności). Wynikają z określonych dokumentów (świadectw, dyplomów, zaświadczeń) i stwarzają domniemanie, że legitymujący się nimi człowiek ma odpowiednie kompetencje. Umiejętności menedżerskie - określone zdolności do sprawnego oraz skutecznego rozwiązywania wszelkich problemów zarządzania. Umiejętności te zawierają liczne doświadczenia zawodowe, różne potrzebne zręczności w działaniu danej firmy oraz określone kwalifikacje zawodowe.

    Biurokracja profesjonalna – typ struktury organizacyjnej. Opiera się na standaryzacji wiedzy i umiejętności zawodowych. Jest scentralizowana, z reguły wykonuje zadania trudne, wymagające specjalistycznych umiejętności. Pracownicy zwykle mają stały kontakt z klientami. Często pracują samodzielnie. Ważną rolę odgrywa szkolenie i ujednolicanie wiedzy i kultury pracowników.

    Alfabetyzm – określenie odnoszące się do podstawowych zasobów wiedzy i umiejętności niezbędnych do uczestnictwa w życiu społecznym danej zbiorowości ludzkiej. Wymagany zestaw tych zasobów zależy od czynników historycznych i społeczno-kulturowych. Dotyczy kompetencji zdobywanych przez całe życie jednostki i uznawanych w danej epoce za podstawowe, stanowiące wymóg społeczny i poddawane kontroli społecznej. Dotyczy zarówno cech zdobywanych w edukacji nieformalnej, jak i drogą formalnego systemu nauczania. Alfabetyzm odnosi się nie tylko do umiejętności czytania i pisania, ale też do podstawowej wiedzy matematycznej, geograficznej, biologicznej, fizycznej, technicznej, o społeczeństwie oraz umiejętności jak posługiwanie się komputerem i internetem.

    Inteligencja kognitywna (lub kognitywistyczna) – zdolność do myślenia skutecznego w szczególności w sytuacjach nieprzewidywanych i niepewnych, innymi słowy to zdolność wykorzystania własnej wiedzy i informacji na sposób podobny do rozumowania ludzkiego, tzn. niekorzystający z wyrafinowanych obliczeń komputerowych i formalnych teorii matematycznych. Wymaga ona jednak umiejętności stawiania celów, uczenia się, planowania i myślenia o własnym myśleniu. Polska Akademia Umiejętności (w skrócie PAU, do 1919 pod nazwą Akademia Umiejętności, w skrócie AU) – instytucja naukowa mająca status stowarzyszenia, korporacja uczonych skupiająca elitę kadry naukowej.

    Egzamin gimnazjalny – egzamin, podczas którego sprawdzane są opanowanie wiadomości i umiejętności nabytych podczas trzyletniej nauki w gimnazjum. Egzamin odbywa się corocznie w kwietniu. Sprawność ruchowa - umiejętność władania swoim aparatem ruchu, dzięki opanowaniu podstawowych nawyków ruchowych. Wzrost sprawności ruchowej uzależniony jest od nabytych umiejętności i doświadczeń osobistych.

    Dodano: 01.03.2012. 14:04  


    Najnowsze