• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Wystawa o historii rakiet V-1 i V-2

    26.07.2011. 00:25
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl


    Oryginalne części rakiet V1 i V2, a także pełnowymiarową makietę rakiety V2 można oglądać w Świnoujściu na wystawie poświęconej historii powstawania tych rakiet i pracy polskiego wywiadu, który odkrył tajemnice tej broni.


    Wystawę "Polskie Państwo Podziemne przeciwko broni V" otwarto w sobotę w Forcie Gerharda.

    Prezentacja przygotowana przez Muzeum Armii Krajowej z Krakowa została wzbogacona o oryginalne elementy rakiet V-1 I V-2 ze zbiorów prywatnych i muzeów z Polski i Niemiec - z muzeum, które funkcjonuje na terenie byłego ośrodka doświadczalnego Peenemunde.

    Na wystawie znalazły się m.in. silnik rakietowy rakiety V-2, zbiornik paliwa rakiety V-1, zapalnik głowicy bojowej rakiety V-2, zbiornik po ciekłym tlenie, zapalniki elektryczne, stery grafitowe, czy części pocisku V1, w tym obudowa silnika i zapalniki.

    Ekspozycja to także ok. 70 posterów prezentujących powstanie i bojowe użycie V-1 i V-2 oraz pracę wywiadu Armii Krajowej, który wykradł Niemcom tajemnicę rakiet wunderwaffe.

    Niemiecka broń V-1 i V-2 to pociski odrzutowe i rakietowe z okresu II wojny światowej, zwane Vergeltungswaffe, czyli bronią odwetową. Rakiety miały służyć do prowadzenia walki na odległość, stanowiły wówczas przełom w wojskowości.

    We wiosce rybackiej Peenemunde na wyspie Uznam powstały zakłady doświadczalne, gdzie m.in. testowano rezultaty użycia bron. Prace polskiego wywiadu i naukowców pomogły w ustaleniu lokalizacji niemieckich fabryk produkujących elementy do V-1 i V-2. Dzięki temu alianci mogli skutecznie przeprowadzać bombardowania tych obiektów, w tym w Peenemunde.

    Organizatorami wystawy są Muzeum Obrony Wybrzeża, którego siedzibą jest

    Fort Gerharda w Świnoujściu i Muzeum Armii Krajowej z Krakowa.

    PAP - Nauka w Polsce

    epr/ amac/bsz



    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Modelarstwo rakietowe to odwzorowywanie rakiet w skali. Modele rakiet często korzystają z silników rakietowych na paliwo stałe, będących mieszaniną paliwa i utleniacza. Takie rakiety mogą wznosić się na wysokość kilometra i wyżej. Po skończonym locie modele rakiet otwierają (jeszcze gdy znajdują się wysoko) miniaturowe spadochrony. Aby ułatwić poszukiwanie zagubionych modeli na polu startowym w rakietach montowane są urządzenia wytwarzające dźwięki. Oka SS-23 Spider: Oka SS- 23 Spider jest to zestaw rakiet średniego zasięgu. Został on utworzony w latach 70-tych XX wieku. Miał on za zadanie zastąpić rakiety Scud B. Możemy wyróżnić następujące rodzaje tej broni: Muzeum Obrony Wybrzeża w Świnoujściu – muzeum zlokalizowane na terenie Fortu Gerharda – pruskiego fortu nadbrzeżnego, zbudowane w połowie XIX wieku.

    Minuteman 2-2 – drugi człon rakiety balistycznej Minuteman II. Wycofane z użycia rakiety zostały użyte do testów broni SDI i budowy komercyjnych rakiet Minotaur. Delta - rodzina amerykańskich rakiet nośnych. Zapoczątkowana przez rakietę Thor Delta, w latach 60. XX wieku. Obecnie rakiety typu Delta są jednymi z podstawowych rakiet przemysłu astronautycznego w USA. Historia tych rakiet to ponad 300 startów z czego 95% zakończyło się sukcesem. Aktualnie używane są rakiety Delta II i Delta IV, planuje się również wykorzystanie ich w przyszłości. Produkcją i wynoszeniem rakiet w kosmos zajmuje się obecnie United Launch Alliance. Zużyte dopalacze orbitalne mają swój wkład w liczebność kosmicznego śmietniska.

    Muzeum Oręża Polskiego to muzeum w Kołobrzegu, z siedzibą przy ul. Armii Krajowej 13. Wpisane do Państwowego Rejestru Muzeów pod pozycją 8, założone w 1963 roku. Muzeum posiada oprócz siedziby głównej w pałacu Braunschweigów także zespół obiektów przy ulicy E. Gierczak 5. RIM-7 Sea Sparrow jest kierowanym pociskiem rakietowym klasy woda-powietrze. Służy do zwalczania wrogich rakiet oraz samolotów. Rakiety typu Sea Sparrow posiadają 4 lotki sterujące w połowie kadłuba oraz 4 lotki ogonowe umieszczone z tyłu, tuż w pobliżu dyszy silnika rakietowego. Pociski RIM-7 są tak skonstruowane aby mogły działać w każdych warunkach pogodowych. Rakiety Sea Sparrow zostały wprowadzone do użytku w 1976. System ten jest aktualnie zastępowany systemem najnowszej generacji Evolved Sea Sparrow

    Cyklon-2 (ros. Циклон-2) – ukraińska (dawniej radziecka) rakieta nośna będąca modyfikacją pocisku balistycznego R-36 przystosowaną do startów z naziemnych wyrzutni, należała do rodziny rakiet Cyklon. Rakieta wystartowała 106 razy, jeden start zakończył się niepowodzeniem. Wszystkie starty rakiety odbyły się z kompleksu nr 90 kazachskiego kosmodromu Bajkonur, pierwotnie przeznaczonego dla rakiet UR-200. Rakieta była uznawana za jedną z najbardziej niezawodnych rakiet nośnych na świecie (pod wieloma względami przewyższał amerykańską rakietę Delta II, jednak lepszą konstrukcją od rakiety Cyklon-2 był Atlas II). Europa 2 – druga rakieta nośna z rodziny rakiet Europa produkowana przez Europejską Organizację Rozwoju Rakiet Nośnych. Jest to czterostopniowa rakieta będąca modyfikacją brytyjskiego pocisku balistycznego Blue Streak, która miała wynosić na orbitę okołoziemską satelity budowane przez ESRO. Podobnie do Europy 1, jak i radzieckiej ciężkiej rakiety N1, Europa 2 była rakietą o wysokiej awaryjności, gdyż jej jedyny start zakończył się eksplozją rakiety na wysokości 79 km.

    Sojuz 2 (ros. Союз 2) – rakieta nośna oparta konstrukcyjnie na pocisku balistycznym R-7. Rakieta ta została zaprojektowana jako następczyni używanych do dziś rakiet Sojuz-U i Sojuz-FG. W kosmos za pomocą tej rakiety wynoszone są satelity najnowszej generacji, jednak są plany na użycie rakiety Sojuz 2 do wynoszenia ostatnich statków załogowych Sojuz.

    Saturn I – pierwsza ciężka amerykańska rakieta nośna, która dała początek rodzinie rakiet Saturn. Powstała jako realizacja koncepcji dużych rakiet zdolnych do wynoszenia na orbitę ciężkich ładunków (głównie satelitów wojskowych), stworzonej przez Wernhera von Brauna i Wojskową Agencję Pocisków Balistycznych (ABMA). Została zbudowana częściowo na bazie podzespołów rakiet balistycznych Jupiter, Redstone czy Thor. Wysoką moc osiągnięto scalając istniejące człony w jedną większą konstrukcję. Program budowy rakiety Saturn I rozpoczęto w kwietniu 1957, początkowo pod nazwą Juno V. Planowano budowę 30 egzemplarzy rakiety; ostatecznie powstało ich 10. W roku 1960 prowadząca program ABMA stała się częścią NASA, która tym samym przejęła projekt rakiety Saturn I, jako podstawę dla planowanej rakiety dla programu Apollo.

    Ariane 2 - trzecia rakieta z rodziny rakiet nośnych Ariane zaprojektowanych i używanych przez Europejską Agencję Kosmiczną, powstała w celu zastąpienia rakiety Ariane 1. Wykorzystywała 2 wyrzutnie w kosmodromie Kourou: ELA-1 (5 startów) i ELA-2 (1 start). Wyniosła na orbitę 5 satelitów. Stanowiła podstawę dla mocniejszej rakiety Ariane 3, która posiadała dodatkowe 2 małe rakiety pomocnicze typu PAP zamocowane do najniższego członu. N-I – rakieta nośna produkowana w Japonii, konstrukcyjnie bazowana na drugiej generacji amerykańskich rakiet Delta (stąd została nazwana nieoficjalnie pierwszą japońską Deltą). Rakieta wykorzystywała stopień Thor-ELT oraz 3 dopalacze Castor 2. Wkładem z strony Japończyków był silnik LE-3 użyty w drugim członie rakiety. Wykonano 7 startów tej rakiety, z czego 6 zakończyło się powodzeniem. Zastąpiła ją rakieta N-II.

    Aggregate to zbiorcza nazwa rakiet i pocisków rakietowych projektowanych w Niemczech przez zespół Wernhera von Brauna w latach 1933-1945. Wersje nosiły oznaczenia od A-1 do A-12. Prace koncepcyjne kontynuowano w latach 1946-1952 w USA co doprowadziło w pierwszej kolejności do startów rakiety Bumper WAC, opartej na A-4. Prace nad rakietami Aggregate walnie przyczyniły się do powstania i rozwoju programów kosmicznych USA i ZSRR, gdzie po drugiej wojnie światowej znalazły się zarówno osoby z niemieckich zespołów konstrukcyjnych jak i zdobyczne rakiety i ich części.

    Dodano: 26.07.2011. 00:25  


    Najnowsze