• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Zagrożenia oraz zarządzanie obecnymi i przyszłymi wezbraniami sztormowymi, Hamburg, Niemcy

    14.07.2010. 19:12
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl

    W dniach 13-17 września 2010 r. w Hamburgu, Niemcy, odbędzie się konferencja pt. "Zagrożenia oraz zarządzanie obecnymi i przyszłymi wezbraniami sztormowymi".

    Wezbrania sztormowe to poważne zagrożenie naturalne, które często pociąga za sobą ofiary śmiertelne i znaczące szkody ekonomiczne. Obok czynników związanych ze zmianą klimatu, które prowadzą do wezbrań sztormowych, zjawisko to nasila się z powodu działalności człowieka, czyli intensywnej eksploatacji lądu i morza wzdłuż kontinuum rzeka-wybrzeże. Wyniki ostatnich badań przeprowadzonych na skalę globalną przez OECD nad zagrożeniem ekstremalnymi powodziami spowodowanymi przez wezbrania w 136 miastach portowych sugerują wzrost zagrożenia dla ludzi i dóbr materialnych z powodu wezbrań sztormowych do 2070 r.

    Odpowiedzi na to zagrożenie wymagają interdyscyplinarnych metodologii oraz przezwyciężenia tradycyjnego podziału na poglądy naukowców i użytkowników wybrzeża.

    Celem wydarzenia jest praca na rzecz wspólnego postrzegania kluczowych kwestii, w tym roli łagodzenia zjawiska oraz przystosowywania się do niego. Praca ta polega na wspieraniu wzajemnego zrozumienia istotnych skal przestrzennych, czasowych i instytucjonalnych, które należy uwzględnić w odpowiedzi na bieżące i przyszłe zagrożenia wezbraniami sztormowymi.

    Uczestnicy będą debatować nad tak różnorodnymi tematami jak: inżynieria brzegowa, zarządzanie strefą brzegową i dorzeczami, plany miejskie, brzegowe, morskie i kryzysowe, społeczności nadbrzeżne i władze portowe, oceanografia operacyjna i geologia wybrzeża, badania nad klimatem i modelowanie wezbrań sztormowych, serwisy pogodowe oraz problemy sektora ubezpieczeniowego i finansowego.

    Za: CORDIS

    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Zarządzanie przez jakość (ang. Total Quality Management, inaczej: kompleksowe zarządzanie jakością, totalne zarządzanie jakością) - podejście do zarządzania organizacją, w którym każdy aspekt działalności jest realizowany z uwzględnieniem spojrzenia projakościowego. Uczestniczą w nim wszyscy pracownicy poprzez pracę zespołową, zaangażowanie i stałe podnoszenie kwalifikacji. Celem jest osiągnięcie długotrwałego sukcesu, którego źródłem są zadowolenie klienta oraz korzyści dla organizacji i jej członków oraz dla społeczeństwa. Zarządca nieruchomościami – osoba fizyczna posiadająca licencję zarządcy nieruchomości nadaną w trybie przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 1997 r. Nr 115, poz. 741 z późn. zm.), prowadząca działalność w zakresie zarządzania nieruchomościami na własny rachunek i ryzyko. Praca zarządcy polega na analizie, monitorowaniu czynników od których jest uzależnione prowadzenie racjonalnej gospodarki nieruchomością i podejmowaniu stosownych decyzji mających wpływ na bieżące a także przyszłe planowanie jak najbardziej efektywnego wykorzystania będącej w gestii zarządcy nieruchomości. Wiedza, profesjonalne przygotowanie, nabyta praktyka zarządcy daje gwarancję osiągnięcia spodziewanego zysku z danej nieruchomości z pożytkiem dla całej społeczności mieszkającej w zarządzanym przez niego budynku (według UGN Art. 184 p.2). Zarządzanie środowiskiem oznacza zarządzanie użytkowaniem, ochroną i kształtowaniem środowiska, czyli zarządzanie ochroną środowiska w szerokim tego słowa znaczeniu - w sposób bezpośredni i pośredni, na "końcu rury", w procesach produkcyjnych oraz w czasie pozaprodukcyjnej aktywności społeczeństwa i pojedynczych osób. Zarządzanie środowiskiem zintegrowane z ogólnym systemem zarządzania np. w przedsiębiorstwie lub gminie, nazywa się zarządzaniem środowiskowym lub proekologicznym.

    Zarządzanie przez zaufanie (zarządzanie zaufaniem, ang. trust management, management by trust, management through trust) - zbiór działań kreowania systemów i metod, które pozwalają uzależnionym jednostkom dokonywać ocen i decyzji odnoszących się do niezawodności potencjalnych operacji zawierających ryzyko, a także umożliwiających ich uczestnikom i właścicielom systemów wzrost i stosowne reprezentowanie wiarygodności własnej oraz ich systemów. Zarządzanie wiedzą (ang. Knowledge Management, KM) - to zespół sformalizowanych sposobów gromadzenia i wykorzystywania wiedzy formalnej oraz wiedzy cichej uczestników organizacji (np. pracowników firmy). Zarządzanie wiedzą, to próba jak najlepszego wykorzystania wiedzy, która jest dostępna w organizacji, tworzenie nowej wiedzy oraz zwiększanie jej zrozumienia.

    Pilotaż - to realizacja projektu wstępnego mającego na celu przede wszystkim rozpoznanie podstawowych barier wdrożeniowych oraz zebranie know-how niezbędnego do realizacji przyszłych projektów w tej samej lub pokrewnej dziedzinie. Ryzyko operacyjne jest rodzajem ryzyka związanego z realizacją swoich funkcji przez przedsiębiorstwo. Jest to szerokie pojęcie obejmujące między innymi ryzyko nadużyć finansowych, ryzyko prawne, fizyczne lub zagrożenia dla środowiska. Pojęcie ryzyka operacyjnego jest najczęściej związane z zarządzaniem ryzykiem programowym instytucji finansowych, które muszą być dostosowane do zaleceń Nowej umowy kapitałowej, znanej jako Bazylea II. W postanowieniach Bazylei II, zarządzanie ryzykiem rozdzielono na ryzyko kredytowe, rynkowe i operacyjne. W wielu przypadkach ryzyko kredytowe oraz ryzyko rynkowe jest obsługiwane przez wydziały finansowe spółek z tego względu, że zarządzanie ryzykiem operacyjnym może być koordynowane centralnie, lecz najczęściej zarządzanie wdrażane jest przez różne jednostki operacyjne.

    ISO 31000 – standardy zarządzania ryzykiem ustalone przez Międzynarodową Organizację Normalizacyjną (ang. ISO – International Organization for Standardization). Celem ISO 31000:2009 jest dostarczenie zasad oraz ogólnych wytycznych dotyczących zarządzania ryzykiem. ISO 31000 dostarcza uniwersalny model dla specjalistów oraz firm wdrażających procesy zarządzania ryzykiem i ma na celu zastąpienie obecnych standardów, metodologii i modeli, które różnią się między sobą w zależności od branży, tematu i regionu. Zarządzanie strategiczne – to proces informacyjno-decyzyjny (wspomagany funkcjami planowania, organizacji i kontroli), którego celem jest rozstrzyganie o kluczowych problemach działalności przedsiębiorstwa, o jego przetrwaniu i rozwoju ze szczególnym uwzględnieniem oddziaływań otoczenia i węzłowych czynników własnego potencjału wytwórczego.

    Kontrola zarządcza – specyficzne rozwiązanie organizacyjne, tj. koncepcja teoretyczna, którą urzeczywistnia się w praktyce organizacyjnej, aby przezwyciężyć określone problemy w organizacji i osiągać zakładane rezultaty. W ujęciu Józefa Płoskonki, kontrola zarządcza to system procedur, instrukcji, zasad i mechanizmów, które wspomagają zarządzanie zmierzając do uzyskania – przez kierownictwo – pewności, że cele jednostki zostaną osiągnięte.

    Bundesanstalt Technisches Hilfswerk (THW) (Federalna Agencja Pomocy Technicznej) – niemiecka instytucja podległa rządowi federalnemu w gestii której znajduje się zarządzanie kryzysowe. Powstała 12 września 1950 r. jako Zivil- und Katastrophenschutzorganisation des Bundes.

    Zarządzanie partycypacyjne, znane też jako zarządzanie uczestniczące, zarządzanie oparte na zaangażowaniu pracowników lub partycypacyjne podejmowanie decyzji – jedna z teorii zarządzania, polegająca na zachęcaniu pracowników z wszystkich poziomów organizacji do uczestnictwa w zarządzaniu organizacją. Oprogramowanie do zarządzania projektami – termin zbiorczy dla oprogramowania komputerowego służącego do harmonogramowania, kontroli i zarządzania budżetem, alokacji zasobów, zarządzania jakością i dokumentacją, zarządzania ryzykiem oraz zarządzania odchyleniami w projektach.

    Zarządzanie stresem - znanym i najbardziej obiecującym podejściem do problemu zarządzania stresem w organizacji jest metoda prewencyjnego zarządzania stresem – „filozofia organizacji oraz zbiór zasad, kształtujący konkretne metody, które poświęcono zdrowiu jednostek i organizacji w celu ochrony jednostek i organizacji przed złymi skutkami stresu” Autorzy tej koncepcji opracowali pięć podstawowych zasad, na których powinno być oparte zapobiegawcze zarządzanie stresem. Program – struktura organizacyjna utworzona na pewien czas w celu zarządzania zbiorem powiązanych ze sobą projektów.

    Mianem zagrożenia biologicznego określa się organizmy lub substancje pochodzenia organicznego, które stanowią zagrożenie dla zdrowia człowieka. Mogą to być odpady medyczne, np. mikroorganizmy, wirusy lub toksyny (pochodzenia biologicznego), które mogą zagrażać życiu człowieka. Zagrożeniem biologicznym mogą być również substancje stanowiące zagrożenie dla zwierząt. Substancje takie są oznaczane specjalnym symbolem (patrz obraz z prawej strony). Substancje te stanowią zagrożenie w użytkowaniu, dlatego nie powinny być użytkowane przez osoby nie znające procedur obchodzenia się z nimi. Symbol zagrożenia biologicznego zakodowany w systemie Unicode ma kod U+2623.

    Dodano: 14.07.2010. 19:12  


    Najnowsze