• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Życie Warszawy: Królewski skarb w bibliotece SGH

    14.12.2011. 10:33
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl


    W magazynie biblioteki Szkoły Głównej Handlowej odkryto dokumenty sygnowane przez królów Polski. Są na nich oryginalne pieczęcie m.in. Zygmunta Augusta i Władysława IV - informuje "Życie Warszawy".




    W zwykłym kartonowym pudle, obłożonym papierem i przewiązanym sznurkiem natrafiono na kilkadziesiąt dokumentów zapisanych atramentem na papierze czerpanym, pochodzących z okresu od 1555 do 1790 r. Na niektórych odciśnięte są woskowe pieczęcie i sygnowane są przez polskich władców, m.in. królową Bonę, Zygmunta Augusta, Władysława IV, Stanisława Augusta Poniatowskiego.

    "Są wśród nich listy dotyczące sporów majątkowych, manifestacyje, dekrety, patenty" - precyzuje Zoran Kariśić, bibliotekarz i archiwista pracujący w SGH. Dokumenty znajdują się w bardzo dobrym stanie. "W przyszłym roku trafią do pracowni konserwatorskiej przy Bibliotece Narodowej. Następnie zostaną skopiowane i zamieszczone na stronie internetowej biblioteki" - mówi Maria Rekowska, dyrektor biblioteki SGH.

    Zoran Kariśić stara się dociec, skąd tak cenne dokumenty znalazły się w bibliotece SGH. "Być może przed wojną biblioteka dostała darowiznę. Niewykluczone, że listy przekazała jakaś rodzina. W części dokumentów z XVII i XVIII w. powtarza się bowiem nazwisko Chrzanowskich. Równie dobrze mogły zostać kupione na rynku antykwarycznym" - mówi archiwista.

    Na jednym z dokumentów ktoś odcisnął pieczątkę biblioteki SGH. "Albo została tam umieszczona przed 1939 r., albo po 1991 r., gdy uczelnia powróciła do przedwojennej nazwy" - dodaje Zoran Kariśić. Archiwiści nadal przeglądają zasoby biblioteki. W tej chwili znajduje się w jej zbiorach około miliona woluminów. "Nadal +kopiemy+, być może jeszcze coś nas zaskoczy" - mówi Zoran Kariśić.

    PAP - Nauka w Polsce

    tpo/bsz



    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Zbiory Dokumentów Życia Społecznego - zespoły obiektów wydzielone z ogólnych zbiorów Biblioteki Uniwersyteckiej w Toruniu 16 marca 1974, gromadzone, opracowywane, udostępniane i przechowywane przez Sekcję Dokumentów Życia Społecznego, jedną z siedmiu agend Oddziału Zbiorów Specjalnych Biblioteki. Zbiory obejmują różne pod względem formy i treści dokumenty o charakterze informacyjnym, normatywnym, reklamowym i propagandowym, będące wynikiem efemerycznych wydarzeń życia gospodarczego, politycznego i kulturalnego regionu kujawsko-pomorskiego.Gromadzone są róże formy dokumentów: druki ulotne czyli zaproszenia, afisze, ulotki informacyjne, bilety ; druki zwarte: broszury, foldery, jednodniówki ; dokumenty ikonograficzne: fotografie, pocztówki, znaczki, naklejki ; dokumenty audiowizualne: filmy, nagrania dźwiękowe ; artefakty: medale, gadżety. Tego typu dokumentacja spełnia ważne funkcje w procesie komunikacji społecznej: przekazuje treści, informuje, reklamuje, propaguje. Zbiory stanowią cenne źródło do badań  regionu kujawsko-pomorskiego w zakresie  zarówno nauk społecznych zajmujących się komunikacją, propagandą, reklamą, zjawiskami masowymi jak i  historii, historii literatury i historii sztuki, etnologii, socjologii, bibliologii, politologii. Metoda dokumentów osobistych − metoda oparta na analizie wszelkich dokumentów osobistych. Źródłem danych do analizy socjologicznej mogą być: listy, autobiografie, pamiętniki, dzienniki, notatki, rysunki, fotografie, ustne opowiadania,, czyli różnego rodzaju dokumenty osobiste. Najczęściej są to dokumenty opisujące historie życia, dokumenty biograficzne. Dlatego metodę wykorzystującą dane w postaci dokumentów osobistych nazywamy metodą biograficzną lub autobiograficzną. Inne jej określenia to: metoda dokumentów osobistych, psychobiograficzna, metoda historii życia, dróg życiowych, metoda trajektorii, metoda pamiętnikarska, metoda historii mówionych. Witold Nowodworski (ur. 1907 w Nieżynie –zm. 1978 w Lublinie) - bibliotekarz, wicedyrektor Biblioteki KUL w Lublinie. Był synem Witolda Nowodworskiego profesora historii Uniwersytetu w Petersburgu. Ukończył gimnazjum Zygmunta Augusta w Wilnie, następnie historię na USB pod kierunkiem Stanisława Kościałkowskiego. Po studiach pracował w do sierpnia 1939 roku w Bibliotece Uniwersyteckiej w Wilnie. W okresie okupacji był zaangażowany w wileńskie AK. Następnie został wcielony do Wojska Polskiego. Był ranny w bitwie pod Kołobrzegiem. W 1945 roku podjął pracę w Instytucie Bałtyckim w Bydgoszczy w charakterze bibliotekarza. W latach 1948-1949 był kustoszem w Państwowym Instytucie Książki w Łodzi. Od października 1949 roku do przejścia na emeryturę w 1973 był pracownikiem Biblioteki KUL. Doktorat zrobił w 1960 na UŁ (Bibliograficznych ksiąg dwoje Joachima Lelewela). W latach 1949-1950 pełnił obowiązki dyrektora Biblioteki KUL. Przyczynił się do powstania i rozwoju Oddziału Informacji Naukowej i Bibliograficznej oraz kierował Oddziałem Prac Naukowych i Dydaktycznych. W latach 1971-1976 był wicedyrektorem tej placówki. Jego zainteresowania naukowe dotyczyły teorii bibliografii.

    Bogdan Horodyski (ur. 9 maja 1904 w Opatowie zm. 24 maja 1965 w Warszawie) - historyk, bibliotekarz. Edukację rozpoczął w rodzinnym mieście, a świadectwo dojrzałości otrzymał w 1925 roku w Miejskim Gimnazjum Realnym w Radomiu. Studia wyższe ukończył na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu Warszawskiego, gdzie 30 maja 1932 roku otrzymał dyplom magistra filozofii w zakresie historii. Od 1936 roku był pracownikiem i kustoszem biblioteki Ordynacji Zamoyskiej.W latach 1937-1939 był uczestnikiem seminarium doktoranckiego Oskara Haleckiego. Gotowa już praca doktorska na temat roli Ziemowita Mazowieckiego w czasie przedjagiellońskiego bezkrólewia spłonęła we wrześniu 1939 roku. W czasie okupacji współpracował też z tajnym Uniwersytetem oraz gromadził w Bibliotece Narodowej polską prasę konspiracyjną. W 1945 podjął pracę w Bibliotece Narodowej. W 1956 pełnił obowiązki dyrektora Biblioteki Narodowej (ówczesny dyrektor Władysław Bieńkowski został powołany na stanowisko ministra oświaty). W latach 1953-1960 prowadził zajęcia z bibliotekoznawstwa na Uniwersytecie Warszawskim. Od 1950 redaktor "Przeglądu bibliotecznego". Od 1957 roku aż do śmierci był przewodniczącym Zarządu Głównego Stowarzyszenia Bibliotekarzy Polskich. Za wybitne zasługi dla rozwoju bibliotekarstwa polskiego otrzymał: Medalem Dziesięciolecia Polski Ludowej (1954), i Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1955) oraz Odznakę „Zasłużonego Działacza Kultury". . Bałtycka Biblioteka Cyfrowa – regionalna biblioteka cyfrowa z Pomorza. Utworzona 8 grudnia 2008 roku w Słupsku. W Bałtyckiej Bibliotece Cyfrowej udostępniane są cyfrowe wersje książek, czasopism oraz materiałów ikonograficznych, kartograficznych i dokumentów życia społecznego. Zadaniem Bałtyckiej Biblioteki Cyfrowej jest zapewnienie dostępu do materiałów dotyczących Pomorza, zabezpieczanie i udostępnianie regionalnego dziedzictwa kulturowego.

    Centrum Informacji Naukowej i Biblioteka Akademicka (CINiBA) – wspólna biblioteka główna dla dwóch katowickich uczelni: Uniwersytetu Ekonomicznego i Uniwersytetu Śląskiego, co czyni z niej jedyną tego rodzaju instytucję w Polsce. CINiBA jest tzw. biblioteką hybrydową umożliwiającą m.in. gromadzenie i udostępnianie równolegle wszystkich typów dokumentów, niezależnie od nośnika na jakim się znajdują. W Centrum Informacji Naukowej i Bibliotece Akademickiej zgromadzonych zostanie około 1,8 mln woluminów. Bibioteka została otwarta 12.10.2012. Kierownikiem projektu CINiBA jest obecny dyrektor Biblioteki Uniwersytetu Śląskiego, dr hab. Dariusz Pawelec. CINiBA, obok typowej funkcji biblioteki akademickiej wypełniającej zadania spoczywające obecnie na bibliotekach uniwersyteckich Uniwersytetu Śląskiego i Uniwersytetu Ekonomicznego w Katowicach, pełnić ma także rolę miejsca dla wystaw, spotkań kulturalnych, konferencji naukowych i relaksu, dostępnego dla ogółu mieszkańców regionu. Biblioteki publiczne służą zaspokajaniu potrzeb oświatowych, kulturalnych i informacyjnych ogółu społeczeństwa oraz uczestniczą w upowszechnianiu wiedzy i kultury. Bibliotekami publicznymi są Biblioteka Narodowa oraz biblioteki jednostek samorządu terytorialnego. Biblioteka publiczna może stanowić samodzielną instytucję kultury albo wchodzić w skład innej instytucji kultury. Biblioteki publiczne są organizowane w sposób zapewniający mieszkańcom dogodny dostęp do materiałów bibliotecznych i informacji. Gmina organizuje i prowadzi co najmniej jedną gminną bibliotekę publiczną, wraz z odpowiednią liczbą filii i oddziałów oraz punktów bibliotecznych. Powiat organizuje i prowadzi co najmniej jedną powiatową bibliotekę publiczną. Zadania powiatowej biblioteki publicznej może wykonywać, na podstawie porozumienia, wojewódzka lub gminna biblioteka publiczna działająca i mająca swoją siedzibę na obszarze powiatu. Samorząd województwa organizuje i prowadzi co najmniej jedną wojewódzką bibliotekę publiczną. Biblioteki samorządowe mogą zawierać, za zgodą organizatora, porozumienia z innymi bibliotekami i instytucjami w sprawie wspólnego prowadzenia obsługi bibliotecznej określonych obszarów i środowisk.

    Biblioteki prezydenckie (ang. Presidential Libraries) – sieć instytucji naukowo-kulturalnych w Stanach Zjednoczonych, upamiętniających poszczególnych byłych prezydentów USA oraz gromadzących dokumenty, przedmioty i inne zasoby związane z ich prezydenturami. W sensie organizacyjnym większość z nich stanowi część National Archives and Records Administration (Archiwów Narodowych USA, w skrócie NARA), choć istnieją też biblioteki działające poza systemem NARA. Ada - siostra i żona Idrieusa satrapy Karii; po jego śmierci została samodzielnym satrapą Karii w latach 344 a 340 p.n.e. Ada była córką Hekatomnusa założyciela karyjskiej dynastii Hakatomnidów, siostrą Mauzolosa i Artemizji.

    Biblioteka Kongresu Stanów Zjednoczonych (ang.: Library of Congress) – największa biblioteka świata. Gromadzi ponad 142 mln różnego rodzaju dokumentów, ponad 29 mln książek, 58 mln rękopisów, 4,8 mln map i atlasów, 12 mln fotografii, 6 mln mikrofilmów, 3,5 mln dokumentów muzycznych, 500.000 filmów; wszystko w ponad 460 językach. 7% zbiorów to dokumenty w językach słowiańskich, w tym największy w USA zbiór polskich książek. Całość zajmuje 856 km półek. Biblioteka dysponuje (w 3 budynkach) 22 czytelniami ogólnymi, 3 wydzielonymi czytelniami dla kongresmenów oraz biblioteką sztuki (John F. Kennedy Center). Zatrudnia 5 tysięcy pracowników. Wyposażona jest w system komputerowy o pojemności 13 mln rekordów oraz w 3000 terminali. Pełni funkcję biblioteki narodowej.

    Biblioteka Pergamońska – największa po Bibliotece Aleksandryjskiej książnica starożytna w Pergamonie. Została założona przez króla Attalosa I Sotera w 2. połowie III wieku p.n.e. w Azji Mniejszej jako warsztat pracy dla artystów i uczonych gromadzących się przy dworze. Wspaniały gmach biblioteki zbudował Eumenes II. Ruiny biblioteki odsłoniły wykopaliska Carla Humanna w roku 1878. Biblioteka zajmowała cztery pomieszczenia, w tym w jednym było zapewne skryptorium. Biblioteka nie posiadała czytelni (ówczesnym zwyczajem recytowano tekst na głos przechadzając się po krużganku). Zbiory klasyfikowano według zasad ustalonych przez Kratesa z Mallos na podstawie Pinakes Kallimacha.

    Biblioteka Brytyjska (ang. British Library, BL — biblioteka narodowa Wielkiej Brytanii. Powstała w wyniku połączenia biblioteki Muzeum Brytyjskiego i kilku innych znaczących zbiorów książkowych decyzją parlamentu w 1972 roku; nowy gmach biblioteki w Londynie został otwarty 1 lipca 1973 roku. Jest to jedna z największych bibliotek świata (150 mln jednostek bibliotecznych, w tym około 25 000 000 woluminów). Roczny budżet biblioteki wynosi £100 000 000. Liczba papirusów wynosi 2651.

    Dodano: 14.12.2011. 10:33  


    Najnowsze