• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Aerozol

    07.09.2009. 14:14
    opublikowane przez: Krzysztof Pawlaczek

    Pojemnik aerozolowy zawiera dwie substancje: rozpylaną ciecz oraz propelant - dodatkowy płyn lub gaz pod ciśnieniem. Po naciśnięciu przycisku zawór otwiera się i gaz wypycha ciecz na zewnątrz w postaci drobno rozpylonej strugi.

    Pierwszym, któremu przyszedł do głowy ten pomysł, był norweski naukowiec - Erik Rotheim. Miało to miejsce w roku 1926. W prace nad stworzeniem aerozolu zaangażowani byli jednak również inni wynalazcy. Jednym z nich był Amerykanin, Julius S. Khan, który wpadł na pomysł zastosowania jako pojemnika metalowej puszki jednorazowego użytku. Drugi, również Amerykanin - Lyle David Goodhue, wypuścił na rynek gotowy produkt. Pierwsze aerozole pojawiły się w sprzedaży w 1941 roku. Znalazły zastosowanie w całej gamie towarów konsumpcyjnych - farbach, rozpuszczalnikach, dezodorantach, perfumach, a nawet w bitej śmietanie. Aerozole wykorzystano również w medycynie, w lekarstwach przeznaczonych do leczenia niektórych chorób płuc. Stosowanie aerozoli niesie jednak ze sobą pewne zagrożenia. Udowodniono, że używane często jako propelanty węglowodory chlorowo-fluorowe niszczą warstwę ozonową.

    W W 1989 raku wiele państw na świecie zaczęło ograniczać użycie węglowodorów chlorowo-fluorowych jako propelantów. W niektórych krajach stosowanie tych substancji jest całkowicie zakazane. Wykorzystuje się w tym celu inne związki.

    Najpopularniejszym propelantem aerozolowym jest dzisiaj dwutlenek węgla, który może zostać wytworzony wewnątrz pojemnika. Używa się również gazów, takich jak propan czy izobutan.

    Grafika
    Źródło: http://ars.usda.gov/is/ar/archive/sep05/vector0905.htm?pf=1 (identified as image: D200-2)
    Pozwolenie: Information presented on the USDA website is considered public information and may be distributed or copied
    Autor: USDA

    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Granulat to jedna ze stałych postaci leku. Jest to mieszanina sproszkowanych substancji leczniczych i pomocniczych uformowana w jednolite grudki (ziarenka) o nieregularnym kształcie i wielkości 0,5 - 3,2 mm. Grudki te mogą być powlekane.
    Granulaty w lecznictwie są stosowane jako gotowy lek, do użytku wewnętrznego lub zewnętrznego, a także jako półprodukt do produkcji tabletek. W przemyśle spożywczym również wykorzystuje się formę granulatu. Postać taką mają np. niektóre słodycze. LPG (skrót od ang. Liquefied Petroleum Gas) (znany jako propan butan), gazol – mieszanina propanu i butanu. Używany jako gaz, ale przechowywany w pojemnikach pod ciśnieniem jest cieczą. Należy do najbardziej wszechstronnych źródeł energii. Stosowany jest głównie jako: Aerozole lecznicze (łac. Aerosola medicamentosa) – postać leku przeznaczona do stosowania wewnętrznego lub zewnętrznego, układy wielofazowe zamknięte w opakowaniach pod ciśnieniem gazu wytłaczającego, z urządzeniem rozpraszającym, umożliwiającym uzyskanie subtelnej dyspersji cząstek. Aerozole stanowią układ rozproszony, w którym fazą rozpraszającą jest powietrze, a fazą rozproszoną ciecz.

    Światło chemiczne – świetlik (ang. Glow stick, Lightstick) jednorazowe źródło światła zbudowane z plastikowego pojemnika zawierającego dwie odizolowane ciecze (jedną w szklanym pojemniku), które po wymieszaniu zaczynają świecić. Światło chemiczne aktywuje się przez zgięcie plastikowego pojemnika zewnętrznego aż do złamania (lub zgniecenia) szklanego pojemnika wewnętrznego. Światło chemiczne może świecić od 5 minut (ultra intensywne) do 12 godzin. Produkowane są świetliki w różnych barwach: zielone (te z reguły świecą najdłużej), czerwone, pomarańczowe, różowe, żółte, niebieskie, fioletowe i białe oraz świecące w podczerwieni. Powietrze (łac. aër) – mieszanina gazów i aerozoli składająca się na atmosferę ziemską. Pojęcie jest stosowane przede wszystkim w odniesieniu do tej części powłoki gazowej, której chemiczny skład jest wyrównany wskutek cyrkulacji gazów w troposferze (zob. homosfera, warstwa o grubości do 100 km), bywa jednak odnoszone również do wszystkich sfer ziemskiej atmosfery, o różnym składzie chemicznym i właściwościach fizycznych.

    Warstwa graniczna (film graniczny) jest to uporządkowana, kilkucząsteczkowa warstwa cieczy smarującej, znajdująca się w zasięgu niewysyconych sił powierzchni smarowanej. Działanie pola tych sił powoduje polaryzację indukowaną cząsteczek smaru i związaną z tym ich orientację równolegle do linii działania tych sił. W wyniku tego zmienia się lepkość i gęstość cieczy smarującej w warstwie przypowierzchniowej. W rezultacie właściwości cieczy smarującej są inne w warstwie przypowierzchniowej niż w pozostałej objętości. Zdolność tworzenia warstw granicznych posiadają ciecze smarne zawierające substancje powierzchniowo czynne o charakterze polarnym takie jak siarka i jej związki oraz węglowodory aromatyczne. Zdolność ta zależy również od stanu energetycznego powierzchni smarowanej. Salicylan metylu – organiczny związek chemiczny z grupy estrów, ester metylowy kwasu salicylowego. Bezbarwna lub żółtawa ciecz o silnej, charakterystycznej woni. Związek znalazł zastosowanie w lecznictwie. Stosowany miejscowo na nieuszkodzoną skórę jako lek przeciwbólowy, przeciwzapalny i rozgrzewający. Używany również jako półprodukt w różnych syntezach chemicznych.

    Medycyna nuklearna – gałąź medycyny zajmująca się leczeniem i diagnozowaniem chorób przy użyciu izotopów promieniotwórczych, zajmuje się głównie fizjologią ciała, organów, i chorób. Metody medycyny nuklearnej wykorzystywane są między innymi w onkologii, w leczeniu niektórych typów nowotworów oraz jako zabiegi paliatywne, mające na celu zmniejszenie dolegliwości bólowych, związanych z występowaniem rozsianego procesu nowotworowego (np. przerzuty do kości). Stosowane są również w celu lokalizacji zmian niewidocznych przy użyciu innych środków. Medycyna nuklearna stosowana jest również jako narzędzie w diagnostyce i leczeniu chorób, np. endokrynologicznych (głównie chorób tarczycy). Zastosowanie tej techniki umożliwia zróżnicowanie między "zimnymi" i "ciepłymi" guzami. Pojazd samowyładowczy jest to pojazd, w którym zastosowano urządzenia umożliwające szybkie opróżnienia skrzyń ładunkowych lub pojemników. Działanie urządzenia samowyładowczego polega na przechyleniu skrzyni ładunkowej lub pojemnika tak, że umożliwia wysypywanie się lub ściekanie ładunku pod własnym ciężarem. Większość tych pojazdów jest wyposażona w hydrauliczne urządzenie przechylające. Wadą tych pojazdów są: stosowanie dodatkowego kosztu w postaci zastosowaniem urządzenia samowyładowczego oraz nieco wyższych kosztów eksploatacji niż w innych pojazdach tego typu. Mimo to zalazł szerokie zastosowanie do przewozu różnych rzeczy.

    Termoareometr – termodensymetr, rodzaj areometru, który podaje gęstość płynu i jednocześnie dzięki wbudowanemu termometrowi informuje o temperaturze roztworu. Temperatura, jako czynnik wpływający na rozszerzalność cieczy, jest parametrem istotnie wpływającym na wartość pomiaru. W większości znanych cieczy ze wzrostem temperatury następuje rozszerzenie się i spadek gęstości roztworu. Dlatego badane ciecze ogrzewa się lub chłodzi do standardowej temperatury (z reguły 20°C, choć np. lekkie paliwa schładza się do 15°C, aby uniknąć ich parowania). W przypadku bardzo lotnych cieczy lub cieczy zawierających domieszkę bardzo lotnych substancji (np. eter etylowy), w celu uniknięcia zmiany ich składu w trakcie pomiaru, używa się szczelnego pojemnika o zmiennej objętości z ruchomym tłokiem lub piknometru. Użycie termoareometru pozwala na precyzyjniejsze niż w przypadku zwykłego areometru określenie gęstości przy wykorzystaniu tabeli korygującej jego wskazania w danej temperaturze dla danego roztworu.

    Architektura Intel Netburst Microarchitecture, w firmie Intel oznaczana jako P68, jest spadkobiercą mikroarchitektury P6 linii x86 procesorów Intela. Pierwszym rdzeniem korzystającym z tej mikroarchitektury był Willamette, który na rynku pojawił się pod koniec roku 2000. Rdzeń stanowił podstawę pierwszych procesorów serii Pentium 4; wszystkie dalsze układy z tej serii również korzystały z architektury NetBurst. W roku 2001 Intel zaprezentował rdzeń Foster, w którym ta architektura również znalazła swoje miejsce. W konsekwencji tych działań, NetBurst pojawił się również w linii procesorów Xeon, podobnie, jak ma to miejsce w przypadku procesorów Celeron, pochodzących od Pentium 4.

    Dodano: 07.09.2009. 14:14  


    Najnowsze