Wilk eurazjatycki (Canis lupu lupus) podgatunek typowy wilka szarego, średniej wielkości, waga ok. 60 kg. Poluje na jelenie, sarny, dziki. Sierść szara, ciemnoszara lub szaropłowa. Najszerzej rozpowszechniony podgatunek wilka. Niegdyś szeroko na obszarze całej Europy jednak zaciekłe polowania trwające kilka wieków spowodowały że na wielu obszarach wyginął. Obecnie w Europie najwięcej tych wilków żyje na Ukrainie, w Polsce, Rumunii, Estonii, Białorusi, zaś największa populacja żyje na dużym obszarze zachodniej Rosji. Zamieszkuje Europę północną, środkową i wschodnią (niewielkie populacje w krajach Europy zachodniej i południowej), oraz duży obszar Azji zachodniej i środkowej. W ramach eurazjatyckiego wilka szarego oprócz formy typowej wyróżnia się inne formy (rasy) geograficzne zamieszkujące Europę i Azję: pełny tekst

Wilk polarny (Canis lupus arctos) jeden z największych podgatunków wilka. Charakteryzuje się grubą, białą sierścią i to jest jego główna cecha wyróżniająca. W ramach wilka arktycznego oprócz formy typowej wyróżnia się jeszcze: pełny tekst

Wilk rudy, wilk czerwony (Canis rufus) gatunek drapieżnego ssaka z rodziny psowatych, uznawany przez niektórych uczonych za podgatunek wilka. Według aktualnych badań naukowych, wilk czerwony jest siostrzanych gatunkiem kojota, który ewoluował na zachodzie. Choć niektórzy nieuświadomieni uważają go za hybrydę wilka i tego drugiego. Wilk czerwony wyewoluował w izolacji we wschodniej cześci Ameryki Północnej. Psowate te występowały aż do południowych rejonów wschodniej Kanady. Wschodnie wilki (Canis lycaon) to obecnie jedyne wilki z pierwotnego gatunku (Canis rufus/lycaon), które przetrwały na swobodzie do dzisiaj. pełny tekst

Nadleśnictwo Antonin jedno z 25 nadleśnictw RDLP w Poznaniu. W aktualnej strukturze administracyjnej istnieje od maja 1974 r. i składa się z trzech obrębów: Antonin, Moja Wola, Świeca. pełny tekst